"Iść za marzeniem i znowu iść za marzeniem, i tak zawsze aż do końca."

Wczoraj na chemii postanowiłam, że wykopię go z mojego szczęścia. Spróbuję być wobec niego obojętna. Tylko, że niezbyt się to udało. Po szkole wracałyśmy z Wroną przez ok. godzinę do domu, po prostu poszłyśmy parkiem. I zaczęłyśmy marzyć. Jak to byśmy chciały, żeby było. Ja opowiedziałam swoją ideę parapetówy. Ok. dziesięć zaproszonych osób. Kaczy będzie DJ, załatwimy mu jakiś stolik, na którym będzie odtwarzacz. Zrobimy coś w stylu dyskoteki. Jakoś w połowie poproszę Wronę, żeby przyniosła coś ze strychu. Potem powiem Kamilowi, żeby jej pomógł. W razie czego, zasunie się drabinkę, żeby pobyli trochę sami xD Później wszystko będzie normalnie, oni będą ze sobą tańczyć. Zamówimy pizzę (w skład wchodzi margarita). Zastanawiałam się też nad ogniskiem, ale to można by było odpuścić. Jak co, rozłożyłoby się trzy namioty (dwa dla dziewczyn, jeden dla chłopaków) i tak by się przenocowało. Jakaś para wymknęłaby się z namiotów, potem druga, by popatrzeć razem na rozgwieżdżone niebo.
Takie to jest moje marzenie. Jest 20% szans, by się spełniło. Po pierwsze trzeba by namówić rodziców, żeby zamiast trzech, czterech koleżanek było dziesięć osób, w dodatku z chłopakami. I żeby nie było ich w domu. Więc prawdopodobnie są to jakieś urojone marzenia...