"Nieważne jak, ważne żebyś zaczął"

 Początki zawsze są trudne. Ale na szczęście początki zawsze mijają. Tak jak wszystko. Dni, miesiące, lata. Więc nie warto ich tracić. Najlepiej iść, rozglądać się na boki, wypatrywać niewidocznego. To się nazywa radość życia.
 Zaczęłam od wywodów, więc może chociaż teraz się przedstawię. Rodzice ochrzcili mnie imieniem Emilia. I jakoś tak z tym żyję przez te trzynaście i pół roku. Mieszkanie na sprzedaż, przyjaciele, problemy, śmiechy, łzy, których nie można wylać. To tak po krótce większość mojego życia. Co mogę jeszcze o sobie powiedzieć? Dzisiaj moja najlepsza przyjaciółka powiedziała pewnemu chłopakowi, że on mi się podoba. A raczej napisała to na kartce, na historii. A moja koleżanka zobaczyła tą kartkę. Akurat ja z Wroną siedziałyśmy w dwóch różnych końcach sali. Gadałyśmy na migi i przez sms-y. Gdy się dowidziałam, co zrobiła, pokazałam jej stryczek zrobiony ze sznurka od piórnika. Ale takie coś, to jest na co dzień.
 Kiedy wróciłam do domu nic mi się nie chciało. Wróć. Na nic nie miałam siły. Nalewając wody do czajnika nie potrafiłam podnieść ręki, żeby zakręcić kurek. Zrobiłam to dopiero, gdy zaczęło się z niego wylewać. A potem coś mi się stało, i żeby tylko nie myśleć o szkole, zrobiłam mamie kawy. A potem zaczęłam wyciągać z szafki jakieś kisiele i budynie. Najpierw zrobiłam budyń czekoladowy i rozlałam dla każdego po porcji, a potem na to jeszcze budyń waniliowy. Posypałam kakaem i utopiłam smutki w budyniu.
 Nie wiem, co będę robić. Wiem jedno- lekcji odrabiać nie będę na pewno. Znowu popadłam w nastrój przedbudyniowy. Ale tak to jest i nie mam pojęcia, kiedy się zmieni.